در زلال لطف بی کران تو

می برد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده هات

زیر آفتاب داغ بوسه هات

ای زلال پاک

جرعه جرعه می کشم ترا به کام خویش

تا که پر شود تمام جان من ز جان تو

ای همیشه خوب

ای همیشه آشنا

هر طرف می کنم نگاه

تا همه کرانه های دور

عطر خنده ترانه می کند شنا

در میان بازوان تو

ماهی همیشه تشنه ام

ای زلال تابناک

یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

ماهی تو جان سپرده روی خاک

خخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخ

مهرورزان زمانهای کهن هرگز از خویشتن نگفتن سخن 

                                              که در انجا که توئی , برنیاید دگر اواز از من!
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

                                                 هرچه میل دل دوست, بپذیریم به جان.
هرچه جز میل دل او , بسپاریم به باد!
(فریدون مشیری)

این چند بیت مشیری تموم نگاه من و به دنیا و ادمها عوض کرد