اگر تمام باورهایم را لگد مال کنند تا باور کنم تمام دنیا را پوچی و تباهی و دروغ فرا گرفته چشم بر روی تمام دنیا خواهم بست و تنها تورا باورخواهم داشت.                       اگرچه تو نیز باورهایم را باور نداشته باشی .....................                                                                                                          اما معنای لحظه به لحظه ای که با تو شکل گرفت را در اندیشه ام نابود نخواهم کرد گرچه تمام دنیا به کشتن قلبم بشتابند اما بازهم قلبم را از زیر اوار گامهای سنگی ریا بیرون خواهم کشید. وتنها انچه راکه  تو به من دادی در رویایم زنده میدارم .                                                                                                                 حتی اگر تا اخر دنیا راهی خلوتی شوم که خالی از هر حضوریست بازهم اسیر باور پوچی این دنیا نخواهم شد.                                                                                                                           این جماعت خفته را با دل بیگناه ما چه کار است که هر لحظه شکستی نو را به قلب ما هدیه میکنند.ما که جز خیال فرهاد هوایی در سر نداریم گرچه او نیزراهی راه خویش است..................                             من در عشق نمیمیرم چون عشق من زاییده ی افکار من است و افکار من نمیمیرد چون زاییده ی روح من است .....................................................                                                                                                                                در هر حال مارا با جماعت نابکار پر ز ریای مکار مردانه هیچ کار نیست.جز تویی که دوستت دارم و این تنها گناه دل همیشه محکوم من است                                    یادداشت قلم:حالم از این همه دروغ ادمابهم میخوره.این متن مخاطب عام دارد.او که سادگی دلم را به رخ دنیا میکشد......در مکتب ما دروغ جایی ندارد.