تو فکر کن خیلی از اون سالها گذشته .................................................................................................                              به یا د اون شبی افتاد که با خوندن یکی از دستنوشته هاش که سعی میکرد با بالاو پایین کردن جمله هاش ادای شاعرهارو در بیاره .                                                        همون نوشته ایی که میرفت مسیر زندگیشو تغییر بده به تک تک جمله هاش نگاه میکرد انگار بین اون همه شعر پر گلایه و اعتراض تنها نوشته ایی بود که به دلش ارامش میداد  حس عجیبی پیدا کرد تو تموم کلمات میدید که از خودش گذشته بدون هیچ توقعه ایی وقتی به اخر رسید انگار که ازجمله هاش نتیجه گیری کرده باشه دلش به حالش سوخت تصمیم گرفت خودشو کنار بکشه دیگه جایی واسه اون نبود انگار همه چی مثل یک خواب بود ی خواب کوتاه و اشفته.                                                                                        دلش گرفت کاش مثل قدیما  بهش میگفت بمون کاش تموم اون جمله ها تکرار میشد یادش میومد که بهش گفته بود تا تقی به توقی میخوره تو میخوای جدا شی.نمی دونست همیشه از ی ترس دائم رنج میبره نمیدونست شاید پیشگو باشه هرچند که اون ی ادم عادی بود که این روزارومی دیدو ترسید عاشق شه ونتونه دووم بیاره.تموم حرفاش جلو چشماش رژه میرفت عصرایی که قرار بود برن پیاده روی زندگی که قرار بود بسازه و فکرایی که تو سرش بود.تو دلش ی اه به اندازه ی تموم روزای قشنگی بود که هیچ وقت نیومد با خودش گفت تو که رفیق نیمه راه بودی چرا  به عشق دلخوشم کردی؟                                                                          دلش می خواست تموم کلاساشو با اون باشه روزایی رو یادش میومد که از هزار کانال خودشو مثل کبوتر به این در و اون در میزد که بفهمه اون واحداشو با کی میگیره که نکنه واحدی رو با اون نیفته و تو حسرت ی لحظه دیدنش بسوزه اما امروز امروزی که اون دیگه غریبه نیست دیگه حتی روش نشد بهش بگه میخوام که با تو باشم.                                                       دیگه حتی باید اون کورسوی موندم می بست.اخه ازش خواسته بود به همه بگه تنهاش گذاشته.ی روزایی میگفت روت نمیشه به بقیه بگی با منی و حالا ازش میخواست که کم شدنشو جلو دوستاش جار بزنه ........... نمیتونست... هیچ وقت با صمیترین دوستاشم از ارتباطش چیزی نگفته بود الانم با کسی نبود که بخواد چیزی بگه( اگه کسی چیزی فهمیده بود رفتار خودش ی وقتی عاشقانه بود ولی انگار همه چیز یادش رفته بود حتی خودش چه برسه به........) اما بازم به احترام اون حاضر بود هر کاری بکنه(حتی اگه اون پاککن بشه به ی خط اشفته تبدیل میشد توی صفحه).                                                                         از بودن تو اون فضا تو عذاب بدی بود دلش نمی خواست عشق دستو پا گیرش دست و دل اونم ببنده وبیشتر از هر چیزی از ترحم سخت بیزار بود.هیچ موقع فکر نمیکرد ترحم تا این اندازه نفرت انگیز باشه اما وقتی مورد ترحم قرار گرفت تازه فهمید چه بدرنگه........