همین اول بگم اصلا قصد نداشتم شعر خانوم حیدرزاده رو خراب کنم .اخرین بارراهنمایی بودم که این کاست رو گوش کردم واسه همین چیز زیادیش یادم نبود بیشتر جاهاش دردو دلای خودم رو نوشتم اینم واسه اینکه مدعیان ادبی مدعی نشن که شعرشونو خراب کردیم.                                                                                                                                 من میگم دوست دارم                                                                                                                                     تومیگی تنهات میذارم  /                                                                                                       من میگم واست میمیرم                 تو میگی نمی پذیرم/                                                                من میگم دلم رو بردی               تو میگی به من سپردی؟؟؟!!!!/                                                     من میگم دلم اسیر            تو میگی نه خیلی دیر/                                                                       من میگم میشه بمونی          تو میگی فقط چندروزی/                                                              من میگم که تا قیامت دل من هواتو دار     تو میگی ازمن رهاش کن این دیگه اما ندار/                                                                                                                                  من میگم تنهام میزاری        تو میگی طاقت نداری؟؟؟/                                                                   من میگم که رفتم از یاد      تو میگی بیچاره فرهاد/                                                                       من میگم غرق نیازم        تو میگی من بی نیازم/                                                                         من میگم بیاو برگرد           تومیگی تو نیستی همدم/                                                                  من میگم شدم دیوونه    تو میگی دنیا اینجور نمی مونه/                                                               من میگم دنیام سیاه           تو میگی تو بیگناهی /                                                                    من میگم به پات میشینم    تو میگی نه نمی پذیرم/                                                                  من میگم قلب من مرده          تومیگی خوب میشه زوده/                                                             من میگم بمون همیشه              تو میگی نه تو اشتباهی/                                                            من میگم همونی میشم که دلت می خواد عزیزم              تو میگی نه تورو نمی خوام  دل دیگه با تو نمیاد/                                                                                                                               من میگم شدم ی مجنون تو بگو گناهم چی بود؟؟؟             تو میگی اینجا چه سرده/                        من میگم دارم میسوزم تو تبت ای نازنینم/                                                                                 تو میگی قصمون مرده             من میگم پس بذار بمیرم                  توی غصه هام عزیزم..........                                                                                                              یادداشت قلم:نمیدانم به کدامین ریسمان باید چنگ زد؟نمیدانم دست به دامان کدامین راهبه ی خدایی شوم؟نمی دانم سر در کدامین درگاه فرود اورم؟نمی دانم نمیدانم چه کنم؟!!!!!!!!!!! هزاران هزار واژه شکستم را معنا نخواهد کرد.هزاران واژه ی اشفته .نمی دانی چه حسی داشتم نمی دانی چه حسی دارم وقتی گفتی نمی توانم تورا در کنار خود داشته باشم.گفتی انچه که من از تو می خواهم برای تو بی معنیست.                                                                                                                        ارزوی شبهای من امید روزهای من با تو بودن بود تا ابد چطور عشقی را که در دلم کاشتی بذری که با دستان تو ابیاری شد و جوانه زدو به بار نشست از ریشه می خشکانی ای نازنین من؟                          نمیدانم در برزخی بزرگ گیر امدم .تو به دنبال خو واقعی من هستی به دنبال کسی که در باور تو نقش بازی میکرد در روزهای عشق و اکنون خود را نمایان ساخته.                          گل من چه نقشی؟؟؟ان روزها من خودم بودم وبا تجربه ای زیبا به نام عشق اگر در عشق شکستم اگر خود را تا مرز نخواستن تو و التماسهایم پایین کشیدم چون عاشق بودم .                                                                                                                                 عاشق نبودم و عشق را با تو شناختم و امروز در مردابی دست و پا میزنم که هر لحظه مرا بیشتر فرو برده وتو را بیشتر از من دور میکند.امروز من سرگردانم.   نمیدانم اما باور کن من خود را دیرزمانیست گم کردم شاید ازهمان روزی که طعم عشق تورا چشیدم با خود بیگانه شدم و در دنیای من معنای تازه ای از زنده بودن شکل گرفت با نبض نفسهای تو.                                                                                 باور کن من هم به دنبال خود میگردم اما هرروز با بیگانه ای بیگانه تر از خودم روبه رو میشوم . با بیگانه ای که قصد دلت را دارد اما نمیداند چگونه و هر لحظه به اشتباه میرود .نمیدانم باید چگونه بودم تا تو مرادوست داشتی و............                                                                                                  باور کن خودم هم میدانم این روزهاچقدر نفرت انگیزم خودم و لحظه به لحظه ی کارهایم اما فقط در جستجوی توام.اما....................                                                                                                              امروز دست از این تلاش احماقانه خواهم کشید نمی خواهم بیش از این در قلبت منزوی شم همه چیز را به تو می سپارم چون میدانم من پر از اشتباهم نمی خواهم فاصله ات تا من بیش از این شود نمیدانم چگونه می توان رویای بر باد رفته را یافت اما..............                                                                   روزه ی سکوت میگیرم.