من از این دنیا چی می خوام؟!
چقدر غریبم در میان خاطره ها یادم نیست انگار تو بودی با من؟!دوستم داشتی انگار یادت می اید؟ نه تو هم انگار یادت نیست خواب دیده بودیم شاید شاید قصه ای خواندیم باهم ما باهم در کنار فنجان تلخ قهوه هایمان از فردا گفتیم نه؟!!! یادت می اید فردایی که نیامد هیچگاه اشتباه دیده بودیم شاید........ ای دریغ کاش امروز را گم نمی کردیم در رویای فردا. ی انقدر با خود بیگانه خواهم شد که از یاد خواهم برد زمانی دلداده بودم روزی انقدر با خود بیگانه خواهم شد که از یاد خواهم برد تو برایم معنای زندگی بودی روزی میدانم شاید در همین نزدیکی شاید دور روزی از پس غربت دلهایمان فرا خواهد رسید انقدر با خود بیگانه خواهم شد که از یاد خواهم برد روزی بی صدای اشنایت که به نغمه های پری اسمانی میمانست می مردم...... روزی انقدر با خود بیگانه خواهم شد که از یاد خواهم برد دوستت داشتم عاشقانه و بی شک ان روز روز مرگم خواهد بود در این روز به دیدارم بیا نشانی ام گور سردم است جامه ای گرم بر تن کن اینجا کوران یخ زده از عشق است مگر در این تنهایی غریب جز حسرت یادگاری مانده از روزهای رفته بر باد مگر جز شکستن در میان شبهای دلواپسی رنگی از عشق در این غبار مه الود دلهایمان مانده؟! مگر میشود فردایی باز بهتر از دیروز داشته باشم مگر میشود به ناپیدا دل بست؟! . چقدر غرق شدن در این رویای پیوستن خام است. چقدر وسعت تنهایی وسیع است که در با هم بودنمان هم تنهاییم در خود. چقدر ثانیه ها بی رحمند.مگر زندگی همین یک ساعت نبود؟؟؟ زمانی گمان میکردم اگر جاده ها بین دستهایمان فاصله افکنند من عشق را از دست خواهم داد.فکر میکردم دوری از تو مرا از خاطرات تو پاک خواهد کرد.گمان می کردم همسوی جاده ها به سوی سرنوشت خود خواهی رفت.و این بود دعایم و التماس قلبم که تو اینجا بمانی.و چقدر مهربان بودی که ماندی.میدانم باز خواهی گفت اگر ماندم به خاطرخودم بود به خاطر قلب خودم بود نه تو.می دانم اخر این عادت دیرینه ی ماست.می خواهیم همه چیز را فقط به خاطر خودمان جلوه دهیم.گرچه شاید در خلوت پنهان این من شکل دیگری داشته باشد اما........غرور و باز هم غرور.تو ماندی و افسوس که این نزدیکی هم نتوانست حریف تقدیر شوم من شود. و افسوس که با این نزدیک بودن عزم رفتن کردی .و این اغاز شکستنم بود.ای کاش اینجا نبودی و پیمان میشکستی.ای کاش دلم می توانست به بی وفایی جاده ها دلخوش کند. ای کاش می توانست دوریت را بهانه ی رفتنت از این جان پریشانم کند.حال در این شهر غریب از اشنا به چه دلخوش باشم که تو اینجایی اما فاصله بین من وتو به هزاران جاده ی بی انتها می ماند .کاش فاصله واقعا در معنای فاصله پیدا میشد.کاش واقعا جاده ای بود در راه.در خیالم تو به من نزدیکی با خیالم هم پا خواهم شد و به سویت می ایم و می دانم در همین نزدیکی هایی اما افسوس فاصله گامیست اما به وسعت دنیاییست امروز. چقدر ثانیه ها دیر می گذرند.....گویی فلک فهمیده امروز روز دیدار من وتوست .انگار ساعت دنیا از کار افتاده بیایید کوک کنید ساعت نامیزان دنیا را. امروز عصر خیال انگیز رویاییست امروز روز دیدار است.دل بر سینه بی امان می کوبد پاهای سست و بی رمقم گویی به پرواز درخواهد امد فقط برای لحظه ای دیدار تو ای عشق.ای واپسین امید زنده ماندن در این اشوب بی پایان. می خواستم باز دل به انتظار بسپارم اما انگار دل طاقتش نبود بیش از این ها انتظار.می خواستم در ضیافت دیدار تو خود را اراسته سازم تا که شاید قلبت باز خانه ی ارزوهایم شود.اما به یاد اوردم دیگر از این اراستن مرا چه سود؟!پیش از این ها را به یاد می اورم که برای لحظه ای کلام با تو بهترین جامه هایم را بر تن میکردم تا که شاید قصه ی عشقی بینمان اغاز شود تا که شاید مرا شایسته ی خود بدانی وبا قلبم در این راه دشوار همراه شوی.اما امروز با ان همه دیروز با ان همه شوق دیدار با ان همه امید داشتنت تو دیگر مال من نیستی.واگر دیداری بین ما جاری باشد نه از عشق.بلکه از روزمرگیست.بلکه از بی معنی ترین لحظه ی زندگی کار است.دیگر چه شوقی برای اراستن .دیگر چه حسی برای جلوه کردن.همان بهتر که در این سادگی غرق شوم.همان بهتر که با این سادگی عجین شوم.همان بهتر که هیچ کس مرا نبیند حتی چشمهای زیبای تو. سهم من از فردا چه خواهد شد؟ ایا به وسعت خاطره ای کوتاه می توانم ثانیه ای از فردای تو باشم؟! اگر گرد خاطرات را از دلت بزدایی هیچ می دانی من خواهم مرد.انگاه تو محکوم خواهی شد به کشتن روح اشفته ی پریشانم. سهم دیروز و امروز و فردای من یعنی نقش زیبای وجود تو. تویی که نیستی امروز در کنارم گرچه ثانیه هارا با خاطراتت می پیمایم. تمام هراسم از فرداست .از فردایی که تو سهم دیگری خواهی شد. ان روز که دیگر اجازه ی داشتن خاطرات کهنه هم از من گرفته خواهد شد.در کدامین گور می خوابم فردایی که نیستی و نفسی بر من نخواهد ماند بی هرم نفسهایت. همه اندیشه ام اندوه فرداست .فردایی که در همین نزدیکی دور هم در کنارم نخواهی بود. فردایی که نشانی هایت تنها شاخه گلی خشکیده و دست خطی کهنه از عشق خواهد بود. روزی که گفتی دوستت دارم تا ابد تا همیشه دلم چه ساده دل بست.چه راحت عاشق شد چه ساده شکست چه راحت مرد. اشکهایم در اندوه فردا خاطراتم را بارانی میکنند.از پس مه اشک الود چشمانم تورا میبینم........رویاهایم چه بارانیست خیالی در سرم نیست از عشق. می ترسم از این فردا از این فردا که در یادت به جز اسمی از من هیچ چیز نمی ماند. قسم به اولین طلوع صبح عشق .گرچه در کنار شب بستر باورهایم پهن شده اما هنوز به تو ایمان دارم.به پاکی انچه که تورا مقدس ترین عشق زندگی ام نمود. گرچه غرق در ظلمت افکارم هستم اما دستانم غریبانه به سویت دراز شده و اغوشم هنوز به سویت باز است.گرچه می دانم از این من فاصله تا بی کران داری اما خلوت غریبانه ام همه سهم رویای تو شده . به کدامین جاده سفر کنم؟به کدامین طلوع رهسپار شوم؟به کجا به کدامین ساعت دل ببندم که در ان تو سهم من خواهی شد. می دانم زبان حرفهایم با نوشته هایم دنیایی فاصله داردومن هنوز وباز تلخم همچو ایام پیشین همچون گذشته ای که سراسر خطا من بودم و سراسر بخشش تو. وقتی اسمون می باره من به یادتم. وقتی خورشید بستر زیبای غروب و به تن شهر می کشه من به یادتم .وقتی اسمون با ماه نقره گون اراسته می شه من به یادتم .وقتی طلوع فردا میرسه بعد شبی تاریک وقتی چشمهایم با نوازش دست خورشید بر دنیای تاریکم باز می شود من به یادتم و به یاد می اورم که من همانم که رفتم از یادت . samira
samira .
چه بارانی سنگ می بارید انگار اشک می ریخت اسمان. اسمان اشک می ریخت از دروغ . چشمهای خیسم را پوشاند. تا کجا خواهم رفت در پس این شب مگر صبحی خواهد رسید؟!!! رفتن از خاطرات سهم من شد . تا کجا در این بیراهه ی نا اشنا غرق خواهم شد.کاش هیچگاه عشق را نمی خواندم . کاش دل را در میان دستانت جا نمی گذاشتم. کاش تو بودی. کاش تو عاشق بودی.......
تمام لحظه هایم مال تو تمام عشق من مال تو تمام انتظارت مال من تمام شکستنش مال من .نازنین تمام کلماتم عشق توست و بی تو واژه بی معنیست هرچه هست و نیست در این صفحه ی گشوده ی دل ارزانی تو.مالک عشق تویی تمام دنیای من مال تو.در ان سوی کلمات تویی این سو من و این وسعت تنها تمامش مال من.از اولم میدونستم دارم اشتباه میکنم که اون جمله رو نوشتم یادته گفته بودم جمله به جمله خط به خط تویی که از عشق دنیای منو ساختی گفتم تمام این احساس از وجود عزیز توست پس من اینجا چه میکنم جز انکه عشق تورا ای معبود من در بستری از واژه ها پهن میکنم.تنها به این امید که دریچه ای رو به سوی قلبت بر این جان پریشانم باز شود.من امروز نمی خواهم فراموش کنم که هدف من تنها تو بودی وهستی.دیگه نه رای مهمه نه اینکه کسی بیاد این نوشته هارو بخونه یا نه.می خوام من باشم و تو فقط می خوام تنها باشیم من وتو.کاش توام دوسم داشتی
samira 
نمی دانم چرا اصرار دارم خودم را ثابت کنم!و پاک بودنم را به دنیا فخر بفروشم. می خواهم در پس پرده ی نجابت پنهان شوم شاید چون در اینجا عشق تنها با کلام معنا میابد و جای بالاترین حسی که خدا در وجود هر موجودی به ودیعه نهاده سخت خالی است.باید ادعا کرد که تمام رنگها اینجا سفیدند و رنگی از سرخ اتشین در این بیغوله ی دنیا بی معناست. نمی دانم چگونه واژه هایم را کنار هم بچینم تا مرا باور کنی ............گوئی به تنگنا افتادم. انگار حتی در اینجا هم از کلمات شرم دارم و خودم را و احساسم را حتی در اینجا سانسور می کنم. وقتی از عشق بی تاب می شوم سراسر وجودم پر از نیاز به تو می شود.پر از عطش بوسه ای عاشقانه.چگونه خواهش قلبم را پنهان کنم؟وقتی معنای تمام نیازم را در تو به تماشا می نشینم و دورم به وسعت دنیایی از تو.بگو عشق من ایا از اینکه بی پرده راز درونم را افشا کردم از من گریزان نخواهی شد؟! این احساس در من یعنی تو بمان تا اخر دنیا با این دل پریشانم بگذار در اغوشت ارام بگیرم. خوب میدانم باز چه ساده دچار توهم بودنت شده ام ........باز هم در گوشه ی تنهایی خود می خزم .در را به روی دنیای اشفته ام می بندم ودر خلوت انتظارم با ابلیس به گفتگو می نشینم. شاید راهی برای نجات از این سودایی که خدای عشق بر قلبم افرید در این ساعت شوم بیابد.......در کورترین خلوت تنهاییم دست خدارا می بینم وتو.........که اغوشت به وسعت تمام ساعتهای تنها برای ماندن جا دارد. اگر می خواهی راز درونم را بدانی بدان که زبان نوشته هایم گفتار راستین من است نه انچه در اشکار با تو به زمزمه می نشینم.به خاطر تمام انچه که در اشکار از احساسم به تو مخفی می ماند مرا ببخش .samira
می خوام بنویسم نمی تونم ی حرفی تو دلم گیر کرده هیچ وقت فرصت نشد بهت بگم نمی خواستم ارامشتو بهم بزنم می ترسیدم ازم دلگیر شی تا دلم اروم نگیره نمی تونم چیزی بنویسم.امروز رفته بودیم شرکت هر وقت میرم اونجا ی حس غریبی دارم اخه هیچ وقت فکر نمی کردم عاشق ی پسر شرکتی بشم شاید مسخره به نظر بیاد اما.......رفتیم پارک بعد مدتها چقدر درختا بزرگ شده بودن!!!یعنی مام اینقدر بزرگ شدیم؟؟؟وقتی بهت فکر میکنم حس میکنم توام بزرگ شدی.خیلی.مثل همون که رفت بزرگ شه یادش رفت ی روزی عاشق بوده.راستی از عشق دوران بچگیمون چیزی یادت هست؟!!!من بزرگ شدم؟؟؟اگه میبینی هنوز پر دیونه بازیم از شوق دیدنه تو.....راستی تو فکر میکنی من چرا اینقدر دوست دارم عشق دلیل نمی خواد مگه نه ی چیز کاملا شخصی مثل حوله ی ادم
اینقدر تو پارک بازی کردیم به یاد بچگی من عاشق پارک بودم.وقتی رو تاب بودم چشامو بستم خواستم تو نبودنت به رویای بودنت دل خوش کنم. تصور کن اگه تو کنارم بودی رو اون تاب فکرشم ی دنیا لذت داره.اما دلم واسه خودم میسوزه نه خیال کنی خوش خیالم نه .دلم از این میسوزه که دیگه حتی نمی تونم به خیالم دل خوش کنم.هر موقعه که به با تو بودن فکر میکنم خیلی زود یادم میاد که نباید خودمو گول بزنم اینه که این روزا من حتی رویام ندارم.
دوستت دارم به اندازه ی تمام لحظه هایی که می گذرد و من از اندوه لبریزم.دوستت دارم به وسعت تمامی رنگهای عاشق.دوستت دارم همچون تولد ناب یک طلوع.دوستت دارم همچون باور عاشقانه هایی خاموش.
اگر با هم بودنمان جاودان می ماند به قصه ای عجیب می مانست. نمی دانم در ان روزها از انچه در اطرافمان می گذشت با خبر بودی یا نه؟! از چشمهایی که در هر سو به دنبالمان بودند. از کسانی که بی صبرانه به پایان ما می اندیشیدند. به خاطر داری چقدر عجیب بود دلوابسی انها برعشق ما !!! گوئی دنیا دیگر جایی برای عشق ورزیدن نیست گوئی فلک طاقت دیدن مهر را ندارد. چشمهایی شوم همواره در پیمان بودند . نمی دانم ازاین انکار تورا چه سود؟که در پایان همانها معنای جدائیمان شدند. انهایی که بر تن لباس دوستی بوشیده ودر قلب جز سیاهی چیزی در وجودشان جاری نبود.کسانی که از اغاز مارا اشتباه می دانستندو همواره قصه ی جدایی را در گوشمان زمزمه می کردند. و در پایان باز هم هامانها بودند که با طعنه و تمسخری که به دنیایی وجودی را درهم می شکست می گفتند بینمان عشقی نبوده واز انچه بینمان گذشت یکسره بی خبر بودند. و اسوده و خرسند مارا به بی وفایی ونادانی در عشق متهم کرده و به سادگیمان می خندیدند. ای کاش می ماندی. ای کاش به حرمت قولهایی که دادی که می مانی می ماندی . ای کاش می ماندی تا قلبمان بازیچه ی خنده ی دوستان به ظاهر دوست نمی شد. ای کاش می ماندی قبل از انکه انها بر ما انگ بی وفایی زدنند ما بر انها قصه مان راجاودانه می خواندیم. انچه در خاطرم هست ان بود که گفته بودی تو به من ما باید به همه ثابت کنیم که با هم می مانیم. تو هم می دانستی نفس کشیدن در این فضا که بر از سم حسد بود چه دشوار می نمود. نمیگویم حسد. که تو در باورت باز بر من برچسبی از توهم بزنی! حسد از انکه انچه بینمان جاری بود انچه که می دیدند یکسره عشق بودو عشق در این دنیای بی معنی از عشق . ومن امروز اگر پر ز اندوهم خیالم از حرفهایمان جاریست. از انکه می خواستیم ما پیروز این میدان باشیم غافل از انکه زود باختیم خیلی زود بازی را بچگانه باختیم. ای کاش اینقدر راحت حرمت عشق را نمی شکستیم تا طعنه ای امروز بر قلب زخم خورده مان همچون کوله باری سنگین نمی ماند. ای کاش ما برده بودیم نه دوستان به ظاهر دوست samira
| Design By : Night Skin |
من و تو رهگذريم،
راه طولاني و پر پيچ و خم است،
همه بايد برويم تا افقهاي وسيع،
تا آنجا كه محبت پيداست................ نمی تونم از این شعر بگذرم.....
روزي كه ما دوباره كبوترهايمان راپيدا خواهيم كرد
و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت
روزي كه كمترين سرود بوسه است
و هر انسان براي هر انسان برادريست
روزي كه ديگر درهاي خانه هاشان را نمي بندند قفل
افسانه يي ست و قلب براي زندگي بس است
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است
.تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردی
روزي كه آهنگ هر حرف زندگي ست
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست و جوي قافيه نبرم
روزي كه هر لب ترانه ست تا كمترين سرود بوسه باشد
روزي كه تو بيايی
براي هميشه بيايي و مهرباني با زيبايي يكسان شود
......روزي كه ما دوباره براي كبوتر هايمان دانه بريزيم
LinkDump
