امشب می خوام از بشت نقاب کلمات بیرون بیام.می خوام ی ذره خودم باشم.می خوام اینجا دلتنگیامو خالی کنم بدون اینکه بدش یکی بهم بگه دل خوش سیری چند بدون اینکه از عاشق بودنم تو دنیایی که عشق رنگی نداره خجالت بکشم و فک کنم من دارم اشتباه می کنم و اونا راست میگن.                      امروز رفته بودم میراث .بارک دم میراث .خدای من انگار هزار سال از اخرین باری که با تو اونجا بودم می گذشت.هروز باهم اونجا بودیم یادته به بهونه ی میراث خدا بدر اوستا........بیامرزه با بروژه ای که داد حسابی تابستونمون و بر بار کرد.استادا واقعا همشون بانی خیر بینمون بودن.یادته این بارک.میراث .کتابخونه  اصلا نمی تونم باور کنم فقط یک سال از اون همه شور عشق گذشته.انگار که هزار سال بیش بود.حس می کنم بیر شدم.انگار که عمری گذشت. حس می کنم تو این مدت که اینقدر یهوه ای به همه چی بشت با زدی و رفتی خیلی شکستم .                            می دونی ی جورایی همش.همیشه بر غصه ام هیچ جوری ام درست نمیشه.انگار که اون ادم خنده رویی که خنده از لباش باک نمیشد مرده.بچه ها هی می گن چته؟می گن ادم توداری لو نمی ده.منم میگم هیچی من خوبم عالی ام معرکه ام.فقط نگران اب و هوام ی ذره گرم انگار.اینجوری میرم تو ی دنیای دیگه اونام با خودم میبرم.میریم برسه می زنیم حول درسا بروژه ها و من باز تنها میشم بدونه اینکه کسی بفهمه چقدرتنهام. چقدر احتیاج دارم دردو دل کنم چقدر نیاز دارم زار بزنم.میدونی چی من اینارو حق خودم نمی دونم. اینقدر کم نبودم ی روزی که امروز انقدر راحت بشکنم.به هر طرف نگاه میکنم تورو میبینم.انقدر خاطره داریم که هر گوشه و کناری ازت ی نشونی  باشه.راستی امروز کلی معطل شدم که یکی از بچه ها بیاد اخرم نیومد.خیلی اعصابم خورد شد باورم نمیشد اون موقعه ها تو چقدر منتظرم میموندی و من همیشه دیر میرسیدم.چقدر منتظر میموندی.ببخشید ی دنیا ببخشید.               می دونی امروز تو اون بارک تو میراث همه جا همه چی سر جاش بود اما خیلی غریب بود.چون تو نبودی  دلم بد جوری بی تاب بود تو سالی که گذشت همیشه هرجایی که رفتم باهام میو مدی .من احمق نمی فهمیدم اون موقع با تو بودن یعنی چی؟اما امروز خوب می فهمم نبودنت یعنی چی. نه بیرون نه خونه نه دانشگاه هیچ جا .جای من نیست.خسته شده ام.                                                         دلم  تنگ شده.نمی خوام باور کنم که رفتی که نیستی.دلم می خواد بگم تو همین نزدیکیا هستی بیش من.دلم می خواد باور کنه که برمی گردی باور کنه که این بار تو برمیگردی.اما  حتی به خیالشم امیدی ندارم.امیدوارم هیچ وقت اینارو نبینی.                                                                                اصلا مگه میشه ی روزی تو برگردی.تو که اینجوری گذاشتی رفتی.تو اوج عشق وقتی واسه هم میمردیم  لعنت به این زندگی که هیچ وقت حساب کتاباش درست از اب در نمیاد